Twenty-four-hours

 

 

 

 

 

 

โลกของทุนนิยม  มันช่างเป็นเรื่องของการแข่งขันจริง  ต่างคนต่างพยายามสุดชิวิตเพื่อ  เพื่อๆๆๆๆและเพื่อ

 

1.เงิน-ทอง

2.สิ่งอำนวยความสะดวก

3.หน้าที่การงานและการยอมรับทางสังคม

และอื่นๆอีกมากมาย

 

สามอย่างที่กล่าวมา ผมโคตรอยากได้เลย  อยากรวย อยากมีบ้าน มีรถ มีงานดีๆๆ  ยอมรับเลยว่า ตั้งแต่เรียนจบมา  ไอ้สิ่งเหล่านี้มันเข้ามาวนเวียนอยู่ในหัวแทบชั่วโมงเว้นชั่วโมง ให้ผมคิดฟุ้งซ่าน ไปหมด  ทำยังไง ถึงจะได้

 

 

เพราะคนอื่นมีไง เราเลยอยากมีบ้าง อีกอย่าง...ยังช่วยสร้างความมั่นใจให้เราได้อย่างมากมาย  

 

ผมเชื่อเหลือเกินว่า ลึกๆแล้ว  ก้อเป็นสิ่งแรกๆที่คนใช้ประเมินกัน กับความประทับใจแรกพบ  บางคนมีรถแต่งตัวหรู ได้ไปเลยA  บางคนขี้มอไซใส่รองเท้าแตะเสื้อตลาดนัด  อาจให้แค่C  มันเป็นสิ่งที่ใช้วัดกันได้จริงๆ โดยสังเกตได้จากการพูดคุยกัน น้ำเสียง แววตาของฝ่ายตรงข้าม  ทั้งที่เราเองก้อไม่รู้เลย ว่าเบื้องหลังของความโก้หรู ภายในมันคืออะไร  หวาน-อม หรือขมขื่น

 

ผมยังเป็นเลย  ทำไมกูไม่มีนั่น-นี่กะเค้าบ้างวะ

 

ช่วงนี้ กำลังอยากได้รถยนต์ เห็นคนอื่นไปไหนมาไหนแล้วเขาขับรถไป มันเท่ชิบ   การที่เราต้องเดินทางไปบางสถานที ด้วยรถโดยสาร หรือขี่มอไซด์ไป มันเป็นเรื่องที่กระทบความรู้สึกของมนุษย์ที่อยู่กระแสทุนนิยมเหมือนกันนะ เช่น โรงแรมหรู  ไปสัมภาษณ์งานที่ต้องเดินทางไกลๆ  การไปเที่ยวกลางคืน  โดยเฉพาะอย่างยิ่ง  ถ้าไปที่นั้นๆแล้วต้องเจอคนนั้นคนนี้ ยิ่งวิตกจริตไปใหญ่   ใครเคยเจอ...คงเข้าใจดี

 

คุณสมบัติของคนที่มีสิทธิจะขับรถอย่างลอยหน้าลอยตาได้ คือ หนึ่งที่บ้านมีรถอยู่แล้ว  หรือสองซื้อรถขับเอง

 

การมีรถเอง สำหรับคนที่เงินเดือนน้อย เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่างยิ่ง  คิดคร่าว ค่าใช้จ่ายเรื่องรถ เงินผ่อน+น้ำมัน ตกเดือนละหมื่นห้า รวมค่ากินอยู่  ผมว่าคนๆนั้น ควรมีเงินเดือนสัก 30,000 ถึงจะขับได้อย่างหน้าชื่น  แต่ประเภทขับไปอกตมไปแบบนี้คงไม่ไหว เพราะลำพังกินอยู่ก้อแทบไม่พอ

 

บังเอิญผมเป็นพวกอย่างหลัง  คือคงไม่พร้อมกับความหรูหราขนาดนั้น  ทั้งๆที่อยากมีใจจะขาด

มันเป็นความยากลำบากนะที่ต้องข่มใจ เพื่อยับยั้งกิเลสจริงๆนะ

 

 

เรื่องรถยนต์....ทีว่าข่มใจได้ยากแล้ว   ถ้าเป็นของเล็กชิ้นอื่นล่ะ ที่เราก้ออยากมีเพื่อความโก้หรู ไม่ยิ่งยากไปกว่าเหรอ ทั้ง  โน๊ตบุ๊ค  Black berry กล้องดิจิ  เสื้อผ้า กระเป๋าแบรนด์เนม  เห็นไหมครับว่า ยังมีหลายสิ่งอีกมากมายในโลก ที่มนุษย์ไม่ตะแคงตีนเดินอย่างเรา ต้องพยายามเกินร้อย เพื่อยับยั้งความรู้สึก...อยาก

 

บางรายมีตังก์เก็บ ก็ไปถอนมาจ่าย  บางพวกไม่มีก้อ เฟิร์สช้อย อิออน  บัตรเครดิตกันไป เกิดในยุคที่มีหนี้แจกจ่ายตามท้องถนน ต้องทำใจครับ  หลายคนอาจต้องยอมเป็นหนี้ เพราะทนต่อสู้กับความต้องการของตัวเองไม่ไหว

 

มาถึงตอนนี้ ผมนึกคำสอนของในหลวง คือ ความพอเพียง

 

ความพอเพียงเป็นเรื่องทีดี  สอนให้เรามีชีวิตพอเพียงตามที่เรามี ไม่เกินเลย ฟุ้งเฟ้อเกินฐานะ เก็บหอมรอบริบ สร้างความมั่งคงให้ตัวเองอย่างยั่งยืน ไม่ต้องเป็นฟองสบู่ที่รอวันแตกแบบที่ประเทศไทยเคยเจอเมื่อปี 2540

 

เวลาที่ผมอยากได้อะไรที่ไม่จำเป็น ผมต้องนึกถึงข้อดีร้อยแปดของความพอเพียง  บวกกับข้อเสียของการจ่ายเงินซื้อแต่ละครั้ง  เพื่อมาช่างน้ำหนักถ่วงกับความอยากได้ของผม...แค่ข้อเดียว

 

ลองคิดดูซิว่ามันยากขนาดไหน

 

หลังๆผมมีวิธีหนึ่งที่ช่วยแก้ปัญหาชั่วคราวได้ผลชงัด  คือพยายามมองคนที่เขาลำบากกว่าเรา  อย่างการดูรายการวงเวียนชีวิต  พอได้เห็นความลำบากของคนอีกกลุ่มหนึ่ง มันทำให้ปรอทตัณหาของผมลดต่ำลงไปได้อย่างรวดเร็วมาก ความอยากได้นั่นนี่ที่เคยมีแพ้ไปอย่างราบคาบ(พิสูจน์มาแล้ว)  เค้าไม่มี ยังอยู่กันได้ แล้วเรา ทำไมจะอยู่ไม่ได้....จริงมะ

 

เห็นไหมครับว่า ความพอเพียง เป็นคำง่ายๆ  แต่ทำได้ยากจริงๆ  แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่า ระยะยาวจะสร้างดอกผลที่หอมหวานเกินบรรยายก้อตาม

 

หลังจากเขียนจบ  กิเลสผมก็ยังมีอยู่  ไม่ได้ลดลงเลย  เหมือนหินร้อนภูเขาไฟที่รอวันปะทุ   สงสัยต้องกลับไปดูวงเวียนชีวิตอีกรอบ

 

 

 

อยากได้มีรถยนต์โว้ยยยยยยยยยยยยยย

อยากรวยยยยยยย ด้วยยยยยยยยย

 

edit @ 5 Dec 2009 02:09:31 by Twenty-four-hours